زيبايي حقيقت استو حقيقت زيبايي استو هر دو عين وجودندو هر سه عين عشقندو هرچهار همان شادي مطلق اندو هر پنج (زیبائی.حقیقت.وجود.عشق و شادی) دل آدمي است که چون پنجه آفتابجامي از شراب نور به دست جهانيان مي دهددل آدمي ،اگر چون دهکده عالم جايگاه آب و ملک و دام و دد نباشدخانه عشق استو آنجا چون اتاق هزار آئينه زليخابه هر سو بنگرد،جز جمال يوسف و يوسف جمال چيزي نمي بيند:.............................................................وچه خوش سرود مولانای جانتا نقش تو در ديده ما خانه نشين شدهر جا که نشستيم چو فردوس برين شد

ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ: ﻋﻤﺮ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕ ﻧﺠﻮﻣﯽ ﺩﺭ ﺣﺪ ﭘﻠﮏ ﺯﺩﻥ ﯾﮏ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻫﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﻣﻦ ﺍﻣﺎ ﺣﺎﺿﺮﻡ ﺯﯾﺮ ﺗﮏ ﺩﺭﺧﺘﯽ ﭘﺮﺕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﻨﻬﺎﺋﯽ ﺁﺩﻡ ﺩﺭ ﭘﺮﺗﻮ ﺣﺴﻦ ﺗﻮ ﺑﻨﺸﯿﻨﻢ ﻭ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﯽ ﯾﮑﺒﺎﺭ ﭘﻠﮏ ﺑﺰﻧﻢ

باران می بارد... و من؛در این هوای نبودنِ تو،مینشینم؛ پشت پنجره ی مه گرفته...سرم؛تکیه میخورد به شیشه... و انگشتانم؛بی هوا می لغزند روی شیشه و نقش میزنند...و گونه هایم؛آهسته آهسته،خیس می شوند... نقش میزند.......

پاسبان حرم دل شده ام شب همه شب تا در این پرده جز اندیشه او نگذارم دیده بخت به افسانه او شد در خواب کو نسیمی ز عنایت که کند بیدارم یارم به یک لا پیرهن خوابیده زیر نسترن ترسم که بوی نسترن مست است و هشیارش کند ای آفتاب آهسته نه . پا در حریم یار من ترسم صدای پای تو خواب است و بیدارش کند